Przyswoić sobie styl Jezusa

Stacja XIV

Jezus złożony do grobu

Z Ewangelii według św. Jana(19, 40-42)

[Józef z Arymatei i Nikodem] zabrali więc ciało Jezusa i owinęli je w płótna razem z wonnościami, stosownie do żydowskiego sposobu grzebania. A w miejscu, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grób, w którym jeszcze nie złożono nikogo. Tam to więc, ze względu na żydowski dzień Przygotowania, złożono Jezusa, bo grób znajdował się w pobliżu.

Z pism św. Franciszka z Asyżu(2Lfed61-62:FF202)

Temu zaś, który tyle wycierpiał za nas, wyświadczył nam tyle dobra i wyświadczy w przyszłości, niech wszelkie stworzenie, które jest w niebie, na ziemi, w morzu i przepaściach, oddaje jako Bogu sławę, chwałę, cześć i błogosławieństwo (por. Ap 5, 13), ponieważ On jest naszą mocą i siłą, On sam jest dobry, sam najwyższy, sam wszechmocny, godny podziwu, sam przesławny i święty, godny chwały i błogosławiony przez nieskończone wieki wieków. Amen^[19].

Wszystko zaczęło się w ogrodzie, w Edenie, który prarodzice otrzymali w darze i pod opiekę, a z którego zostali wygnani za to, że nie zaufali Bogu. Wszystko zaczyna się od nowa w ogrodzie, gdzie Jezus został pochowany i gdzie zmartwychwstał – w miejscu, w którym dawne stworzenie, kruche i śmiertelne, przemienia się w nowe stworzenie, które uczestniczy w życiu samego Boga. Miejsce to jest bramą, przez którą Jezus zstąpił do otchłani, i wejściem do Raju, już nie ziemskiego i tymczasowego, lecz niebiańskiego i ostatecznego. Jest to miejsce ostatniego gestu współczucia i ostatnich łez wylanych na ciało zmarłego Chrystusa. To miejsce pierwszego spotkania z Nim – Zmartwychwstałym, żyjącym teraz na zawsze, dającym się rozpoznać jedynie wówczas, gdy wzywa nas po imieniu lub otwiera nam oczy; Zmartwychwstałym, którego nie można zatrzymać. To także miejsce, w którym Maria Magdalena otrzymuje polecenie ogłoszenia, że śmierć została pokonana, ponieważ Jezus z Nazaretu zmartwychwstał, jest Panem, jest Żywym, który już nie może umrzeć.

Od tamtej pory również my jesteśmy pogrzebani – dzięki chrztowi – wraz z Jezusem w tym samym ogrodzie, z pewną nadzieją, że Ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, obdarzy życiem również nasze śmiertelne ciała przez swojego Ducha, który w nas mieszka (por.Rz8, 11). Dziękujemy Ci, Panie, że dałeś pewny fundament naszej nadziei na życie wieczne.

Módlmy się, powtarzając:Przyjdź, Panie Jezu.

Abyś znów przechadzał się z nami po Ogrodzie: Przyjdź, Panie Jezu.

Aby otrzeć łzy z naszych oczu: Przyjdź, Panie Jezu.

Aby dać nam pewną nadzieję: Przyjdź, Panie Jezu.

Aby odsunąć kamień, który przygniata nasze serce: Przyjdź, Panie Jezu.

Abyśmy mogli ujrzeć Raj: Przyjdź, Panie Jezu.

OJCIEC ŚWIĘTY:

Słowo końcowe i błogosławieństwo

Na zakończenie tej Drogi Krzyżowej uczyńmy również naszą tę modlitwę, za pomocą której św. Franciszek zachęca nas do przeżywania naszego życia jako drogi stopniowego angażowania się w relację miłości, która jednoczy Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wszechmogący, wiekuisty, sprawiedliwy i miłosierny Boże, daj nam nędznym czynić dla Ciebie to, o czym wiemy, że tego chcesz i chcieć zawsze tego, co się Tobie podoba, abyśmy wewnętrznie oczyszczeni, wewnętrznie oświeceni i rozpaleni ogniem Ducha Świętego, mogli iść śladami umiłowanego Syna Twego, Pana naszego Jezusa Chrystusa i dojść do Ciebie, Najwyższy, jedynie dzięki Twej łasce, który żyjesz i królujesz, i odbierasz hołd w doskonałej Trójcy i prostej Jedności, Bóg wszechmogący przez wszystkie wieki wieków. Amen.(LOrd50-52:FF233)^[20].

Zakończmy starożytnym błogosławieństwem biblijnym (por.Lb6, 24-26), którym św. Franciszek zwykł błogosławić braci i wszystkich ludzi, do tego stopnia, że stało się ono „jego” błogosławieństwem (por.BfL:FF262)^[21].

Pan z wami.

℟. I z duchem twoim.

Niech Pan was błogosławi i strzeże.

℟. Amen.

Niech Bóg rozpromieni swoje oblicze nad wami i obdarzy was swoją łaską.

℟. Amen.

Niech zwróci ku wam oblicze swoje i obdarzy was swoim pokojem.

℟. Amen.

Błogosławieństwo Boga wszechmogącego, Ojca✠i Syna✠i Ducha✠Świętego, niech zstąpi na was i pozostanie z wami na zawsze.

℟. Amen.

(Autorem rozważań jest O.Francesco Patton OFM, były kustosz Ziemi Świętej)

______________________

^[1]Reguła niezatwierdzona, 22, 2:Źródła Franciszkańskie, red. R. Prejs, Z. Kijas, Kraków 2005, s. 117.

^[2]Napomnienia, 6:Tamże, s. 199.

^[3]Oficjum o Męce Pańskiej, XV, 13:Tamże, s. 392.

^[4]List do wiernych (redakcja II), 28-29:Tamże, s. 237.

^[5]Napomnienia, 5, 7-8:Tamże, s. 199.

^[6]Napomnienia, 22, 3:Tamże, s. 204.

^[7]Reguła zatwierdzona, 6, 8:Tamże, s. 132.

^[8]Napomnienia18, 1:Tamże, s. 203.

^[9]Wykład modlitwy Ojcze nasz, 4:Tamże, s. 356.

^[10]Reguła niezatwierdzona, 5, 13-14:Tamże, s. 103.

^[11]Wykład modlitwy Ojcze nasz, 5:Tamże, s. 356.

^[12]Reguła niezatwierdzona, 23, 3:Tamże, s. 121.

^[13]Oficjum o Męce Pańskiej, XV, 7:Tamże, s. 392.

^[14]List skierowany do całego zakonu, 28-29:Tamże, s. 259.

^[15]List do wiernych – redakcja II, 4:Tamże, s. 235-236.

^[16]Pieśń słoneczna, 23-26:Tamże, s. 348-349 [w tłum. pol.: 10-11].

^[17]List do wiernych – redakcja II,11-13:Tamże, s. 236.

^[18]Pieśń słoneczna, 27-31:Tamże, s. 349 [w tłum pol. 12-13].

^[19]List do wiernych – redakcja II, 61-62:Tamże, s. 239-240.

^[20]List skierowany do całego zakonu, 50-52:Tamże, s. 262.

^[21] Por.Błogosławieństwo dla brata Leona:Tamże, s. 341-342.