Benedykt XVI o św. Ireneuszu z Lyonu - mistrzu walki z herezjami

Tradycja apostolska stoi na straży prawdziwej wiary, wolnej od błędów i wypaczeń - powiedział Benedykt XVI podczas audiencji ogólnej w Watykanie 28 marca. W katechezie przypomniał postać i nauczanie św. Ireneusza z Lyonu, mistrza walki z herezjami, kontynuując tym samym cykl rozważań o ojcach apostolskich, czyli o pierwszym i drugim pokoleniu następców Apostołów.

Na Placu św. Piotra zgromadziło się ok. 20 tys. pielgrzymów z całego świata, w tym wielu Polaków. Po wygłoszeniu nauki i streszczeniu jej w kilku językach Ojciec Święty pozdrowił pielgrzymów z różnych krajów, odmówił nimi Modlitwę Pańską i udzielił wszystkim błogosławieństwa apostolskiego.

Oto polski tekst katechezy papieskiej:

Drodzy bracia i siostry!
W katechezach na temat wielkich postaci Kościoła w pierwszych wiekach dochodzimy dziś do wybitnej osobowości, jaką był św. Ireneusz z Lyonu. Wiadomości biograficzne o nim pochodzą z jego własnego świadectwa, przekazanego nam przez Euzebiusza w piątej księdze jego Historii Kościelnej. Ireneusz urodził się około roku 135-40 najprawdopodobniej w Smyrnie (dziś Izmir w Turcji), gdzie w młodości uczęszczał do szkoły biskupa Polikarpa, który z kolei był uczniem apostoła Jana. Nie wiemy, kiedy z Azji Mniejszej przeniósł się do Galii, ale przeprowadzka ta musiała zbiec się z początkami rozwoju wspólnoty chrześcijańskiej w Lyonie: tu, w 177 roku, znajdujemy Ireneusza w gronie prezbiterów. Właśnie w tym roku wysłano go do Rzymu z listem wspólnoty Lyonu do papieża Eleuteriusza. Ta rzymska misja pozwoliła Ireneuszowi uniknąć prześladowań ze strony Marka Aureliusza, które pociągnęły za sobą śmierć co najmniej czterdziestu ośmiu męczenników, wśród których był sam biskup Lyonu 90-letni Potyn, który zmarł na skutek znęcania się nad nim w więzieniu. I tak po swym powrocie do Lyonu Ireneusz wybrany został na biskupa tego miasta. Nowy pasterz całkowicie oddał się tej posłudze, która zakończyła się około 202-203, być może męczeństwem.

Ireneusz jest przede wszystkim człowiekiem wiary i Pasterzem. Jak dobry Pasterz ma poczucie miary, bogactwo nauki, zapał misyjny. Jako pisarz stawia sobie dwojaki cel: bronić prawdziwej nauki przed atakami heretyków i wyłożyć w sposób jasny prawdy wiary. Celom tym odpowiadają dokładnie dwa dzieła, jakie po nim pozostały: pięć ksiąg "Przeciw herezjom" i "Dowód prawdziwości nauki apostolskiej" (który można by nazwać także najstarszym "katechizmem nauki chrześcijańskiej"). Ostatecznie Ireneusz jest mistrzem walki z herezjami. Kościołowi II wieku zagrażała tak zwana gnoza - nauka utrzymująca, że wiara, której nauczał Kościół, miała być jedynie symbolizmem dla prostaczków, którzy nie są w stanie zrozumieć trudnych spraw, podczas gdy wtajemniczeni, intelektualiści - gnostycy, jak siebie nazywali - rozumieli, co kryje się za tymi symbolami i tym samym mieli stworzyć chrześcijaństwo elitarne, intelektualistyczne. Oczywiście to intelektualistyczne chrześcijaństwo dzieliło się wciąż na rozmaite prądy myślenia, często dziwne i ekstrawaganckie, ale dla wielu pociągające. Wspólnym elementem tych różnych prądów był dualizm, to znaczy odrzucanie wiary w jedynego Boga Ojca wszystkich, Stworzyciela i Zbawiciela człowieka i świata. Chcąc wytłumaczyć zło na świecie, utrzymywali oni, że obok dobrego Boga istnieje zasada negatywna i to ona miała stworzyć rzeczy materialne, materię.

«« | « | 1 | 2 | 3 | » | »»

Reklama

Reklama