Bliskie jest nasze zbawienie

Już w II w., dzięki św. Ireneuszowi z Lyonu, słowa psalmisty odczytywano jako zapowiedź «zrodzenia Chrystusa z Dziewicy»

Reklama

1. Psalm 85 [84], który przed chwilą odczytaliśmy, to pieśń radości i nadziei na przyszłe zbawienie. Oddaje on atmosferę, która panowała po powrocie Izraela z niewoli babilońskiej do ziemi ojców. Życie narodowe rozpoczyna się na nowo w umiłowanym ognisku domowym, zgaszonym i zniszczonym w 586 r. przed Chr., gdy wojska króla Nabuchodonozora zdobyły Jerozolimę.

Rzeczywiście, w hebrajskim oryginale Psalmu spotykamy wielokrotnie słowo shub oznaczające powrót wygnańców, ale również «powrót» duchowy, czyli «nawrócenie». Tak więc odrodzenie nie dotyczy tylko narodu, ale również wspólnoty wiernych, którzy przeżywali wygnanie jako karę za popełnione grzechy, a w powrocie do ojczyzny i nowej wolności dopatrywali się Bożego błogosławieństwa po tym, jak się nawrócili.

2. W strukturze Psalmu możemy wyróżnić dwie zasadnicze części. W pierwszej z nich dominuje temat «powrotu» i wszystkich jego odniesień, o których wspomnieliśmy.

Przede wszystkim gloryfikowany jest fizyczny powrót Izraela: «Panie, (...) odmieniłeś los Jakuba» (w. 2); «Odnów nas, Boże, nasz Zbawco (...). Czyż to nie Ty przywrócisz nam życie?» (ww. 5. 7). Oto cenny dar od Boga, który zechciał wyzwolić swoje dzieci z ucisku i działa, by zapewnić im pomyślność. On bowiem «miłuje wszystkie byty (...). Oszczędza wszystko, bo to wszystko Jego, Władcy, miłującego życie» (por. Mdr 11, 24. 26).

Jednakże obok tego «powrotu», który w sposób konkretny jednoczy rozproszony lud, jest jeszcze inny powrót, bardziej wewnętrzny i duchowy. Psalm poświęca mu wiele uwagi i przypisuje mu szczególne znaczenie nie tylko w odniesieniu do starożytnego Izraela, lecz również do wiernych we wszystkich epokach.

3. Podczas tego «powrotu» działa skutecznie Pan, który objawia swą miłość przebaczając niegodziwość swojemu ludowi, odpuszczając wszystkie jego grzechy, powstrzymując cały swój gniew i swą zapalczywość (por. Ps 85 [84], 3-4).

Właśnie wyzwolenie od zła, przebaczenie win oraz oczyszczenie z grzechów stwarzają nowy Lud Boży. Wyraża to wezwanie, które znalazło się również w liturgii chrześcijańskiej: «Okaż nam, Panie, łaskę swoją i daj nam swoje zbawienie» (w. 8).

Jednakże temu «powrotowi» Boga, który przebacza, powinien również towarzyszyć «powrót», czyli nawrócenie, skruszonego człowieka. Psalm mówi bowiem, że pokój i zbawienie ofiarowane są tym, «którzy się zwracają ku Niemu swym sercem» (w. 9). Kto wchodzi zdecydowanie na drogę świętości, otrzymuje dar radości, wolności i pokoju.

Wiadomo, że terminy biblijne dotyczące grzechu często mówią o pomyleniu drogi, rozminięciu się z celem i zejściu z właściwego szlaku. Nawrócenie jest właśnie «powrotem» na prostą drogę wiodącą do domu Ojca, który czeka, aby nas wziąć w swe ramiona, przebaczyć i uszczęśliwić (por. Łk 15, 11-32).

«« | « | 1 | 2 | » | »»

Autopromocja

Reklama

Reklama

Reklama