"Programowe" przemówienie Leona XIV do dyplomatów

„Budowanie pokoju wymaga pokory i odwagi. Pokory, by żyć w prawdzie, i odwagi, by przebaczać” – powiedział Ojciec Święty w przemówieniu do korpusu dyplomatycznego akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej. Składając ambasadorom życzenia noworoczne w Auli Błogosławieństw papież przemawiając w języku angielskim, zaznaczył, że pokój pozostaje dobrem trudnym, ale realnym do osiągnięcia.

Wasza Eminencjo,
Wasze Ekscelencje,
Szanowni Członkowie Korpusu Dyplomatycznego,
Panie i Panowie!

Chciałbym podziękować Jego Ekscelencji Ambasadorowi George’owi Poulidesowi, Dziekanowi Korpusu Dyplomatycznego, za miłe i pełne szacunku słowa wypowiedziane w imieniu wszystkich Państwa. Witam wszystkich Państwa na tym spotkaniu, którego celem jest wymiana życzeń na początku nowego roku.

Jest to tradycyjna okazja w życiu Korpusu Dyplomatycznego akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej, ale dla mnie jest to nowe doświadczenie, ponieważ dopiero kilka miesięcy temu zostałem powołany do pasterzowania owczarni Chrystusa. Dlatego z radością witam Was dziś rano i jestem wdzięczny za Wasze liczny udział, który w tym roku wzbogaca obecność nowych szefów misji dyplomatycznych Kazachstanu, Burundi i Białorusi. Dziękuję poszczególnym Władzom rządowym za decyzję o otwarciu w Rzymie przedstawicielstw dyplomatycznych przy Stolicy Apostolskiej. Jest to namacalny znak dobrych i owocnych stosunków dwustronnych. Poprzez każdego z Was, drodzy Ambasadorowie, pragnę przekazać moje najlepsze życzenia Waszym krajom i podzielić się refleksją na temat naszych czasów, tak dotkniętych rosnącą liczbą napięć i konfliktów.

Miniony rok był świadkiem wielu ważnych wydarzeń, począwszy od tych, które bezpośrednio wpłynęły na życie Kościoła: przeżył on głęboki Jubileusz i był świadkiem powrotu do domu Ojca mojego czcigodnego Poprzednika, Papieża Franciszka. Cały świat zgromadził się wokół jego trumny w dniu pogrzebu i odczuł stratę ojca, który z ogromną pasterską miłością prowadził Lud Boży.

Kilka dni temu zamknęliśmy ostatnie Drzwi Święte, te w Bazylice Świętego Piotra, które sam Papież Franciszek otworzył w noc Bożego Narodzenia 2024 r. W ciągu Roku Świętego miliony pielgrzymów przybyły do Rzymu, aby odbyć swoją jubileuszową pielgrzymkę. Każdy z nich przyniósł swoje doświadczenia, pytania i radości, a także bóle i rany, aby przejść przez Drzwi Święte, które są symbolem samego Chrystusa, naszego niebiańskiego lekarza. Przychodząc w ciele, wziął na siebie nasze człowieczeństwo, abyśmy mogli uczestniczyć w Jego boskim życiu, jak kontemplowaliśmy to podczas ostatnich obchodów Bożego Narodzenia. Jestem przekonany, że dzięki tym doświadczeniom wiele osób mogło pogłębić lub na nowo odkryć swoją relację z Panem Jezusem, znajdując pocieszenie i odnowioną nadzieję na stawianie czoła wyzwaniom życia.

W tym miejscu chciałbym wyrazić szczególną wdzięczność mieszkańcom Rzymu, którzy z wielką cierpliwością i gościnnością przyjęli licznych pielgrzymów i turystów przybyłych do tego miasta z różnych stron świata. Chciałbym również wyrazić szczególną wdzięczność Rządowi włoskiemu, Administracji Kapitolu i służbom policyjnym, które z wielkim zaangażowaniem i precyzją zadbały o to, aby Rzym mógł przyjąć wszystkich gości, a uroczystości jubileuszowe, jak również te związane ze śmiercią Papieża Franciszka, mogły odbyć się w atmosferze bezpieczeństwa i spokoju.

Stolica Apostolska i Włochy łączy nie tylko bliskość geograficzna, ale przede wszystkim długa historia wiary i kultury, która wiąże Kościół z tym pięknym półwyspem i jego mieszkańcami. Znajduje to również odzwierciedlenie w doskonałych stosunkach bilateralnych, przypieczętowanych w tym roku wejściem w życie zmian do Umowy o opiece duchowej dla Sił Zbrojnych, które pozwolą na skuteczniejsze towarzyszenie duchowe mężczyznom i kobietom służącym w Siłach Zbrojnych we Włoszech oraz w licznych misjach zagranicznych. Podpisano również Umowę dotyczącą instalacji agrowoltaicznej w Santa Maria di Galeria, która umożliwi dostawy energii elektrycznej do Watykanu z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii, potwierdzając w ten sposób nasze wspólne zaangażowanie w troskę o dzieło stworzenia. Jestem również wdzięczny za wizyty, które złożyli mi wysocy urzędnicy rządowi na początku mojego pontyfikatu, oraz za wyjątkową gościnność, jaką okazał mi w Pałacu Kwirynalskim Prezydent Republiki, któremu pragnę przekazać moje serdeczne i pełne wdzięczności pozdrowienia.

W ciągu minionego roku, przyjmując zaproszenie skierowane do Papieża Franciszka, miałem radość odwiedzić Turcję i Liban. Jestem wdzięczny Władzom obu krajów za ich gościnność. W Izniku w Turcji, wraz z Ekumenicznym Patriarchą Konstantynopola i przedstawicielami innych wyznań chrześcijańskich, upamiętniłem 1700. rocznicę pierwszego Soboru Ekumenicznego. Była to ważna okazja do odnowienia naszego zaangażowania w dążenie do pełnej, widzialnej jedności wszystkich chrześcijan. W Libanie spotkałem ludzi, którzy pomimo trudności są pełni wiary i entuzjazmu. Odczułem tam nadzieję ludzi młodych, pragnących budować bardziej sprawiedliwe i spójne społeczeństwo oraz wzmacniać więzi między kulturami i religiami, które sprawiają, że Kraj Cedrów jest wyjątkowy na świecie.

Drodzy Ambasadorowie!

Pod wpływem tragicznych wydarzeń związanych ze zdobyciem Rzymu w 410 r. św. Augustyn napisał traktat De Civitate Dei, czyli Państwo Boże. Jest to jedno z jego najwybitniejszych dzieł teologicznych, filozoficznych i literackich. Jak zauważył Papież Benedykt XVI, jest to „dzieło imponujące i kluczowe dla rozwoju zachodniej myśli politycznej oraz dla chrześcijańskiej teologii dziejów”[1]. Opiera się ono, jak powiedzielibyśmy we współczesnym języku, na „narracji”, która się rozpowszechniała, ponieważ „wielu żyjących wówczas pogan, ale również wielu chrześcijan mówiło: Rzym upadł, Bóg chrześcijański oraz apostołowie nie są w stanie ochronić miasta. Za czasów pogańskich bóstw Rzym był caput mundi, wielką stolicą, i nikt by nie pomyślał, że wpadnie w ręce nieprzyjaciół. Teraz, z chrześcijańskim Bogiem, to wielkie miasto nie wydawało się już bezpieczne”[2].